Ik heb per ongeluk belangrijke foto’s van mijn SD-kaart verwijderd terwijl ik ruimte vrijmaakte na een reis, en nu moet ik ze echt terugkrijgen. De kaart is sindsdien niet veel gebruikt, maar ik weet niet zeker welke herstelstappen of software het veiligst zijn. Op zoek naar hulp bij het terughalen van verwijderde foto’s van een SD-kaart voordat ze voorgoed verdwenen zijn.
Ik ben dit ooit een keer tegengekomen nadat ik per ongeluk een SD-kaart had gewist. De eerste stap is saai, maar belangrijk. Stop nu met het gebruiken van de kaart. Haal hem uit de camera of telefoon en laat hem met rust.
Verwijderde foto’s worden meestal niet meteen echt gewist. De kaart markeert de ruimte als vrij, en nieuwe opnames beginnen die plekken over te nemen. Als je na het verwijderen of formatteren bent blijven fotograferen, wordt herstel snel een stuk lastiger. Als de kaart onaangeroerd is gebleven, zijn de kansen nog steeds redelijk goed.
Doe een snelle controle voordat je iets installeert:
Als het verwijderen op een Mac gebeurde, kijk dan in de Prullenmand.
Als het op Android gebeurde, controleer dan de prullenbak van Google Foto’s of de prullenbak van Samsung Gallery. Daar blijven bestanden vaak 30 tot 60 dagen bewaard.
Kijk ook naar eventuele cloudback-ups die aanstonden, want mensen vergeten dit deel voortdurend.
Als dat allemaal niets oplevert, gebruik dan herstelsoftware.
Iets wat ik op de harde manier heb geleerd. Probeer herstel niet eerst via een telefoonapp en vertrouw ook niet op een camera die via USB is aangesloten. Veel telefoons en nieuwere camera’s tonen maar een beperkte weergave van de opslag, waardoor scantools het ruwe gegevensgebied missen. Telefoonapps zijn slechter dan ze lijken. Veel daarvan halen alleen miniaturen op tenzij het apparaat geroot is, waardoor je eindigt met wazige voorbeelden in plaats van volledige bestanden. Gebruik een USB SD-kaartlezer en sluit de kaart rechtstreeks aan op een Mac of Windows-pc. Zo krijgt de software goede toegang tot de kaart.
Er zijn een hoop tools hiervoor. PhotoRec is gratis en werkt, maar ik vond het irritant. Het gebruikt een tekstinterface, en de herstelde bestanden komen terug met algemene namen en zonder mapstructuur. Prima voor 50 bestanden. Lelijk voor 4.000.
Ik had meer succes met Disk Drill. Wat mij overtuigde was de voorbeeldstap. Ik kon controleren of de afbeelding netjes opende voordat ik die herstelde. Het herkende ook veelvoorkomende fotoformaten, waaronder RAW-types zoals CR2 en NEF, wat voor mij belangrijk was.
Zo zou ik het aanpakken.
1. Installeer Disk Drill op je computer. Geef het op een Mac volledige schijftoegang in de systeeminstellingen, anders kan de scan de kaart mogelijk niet goed uitlezen.
2. Plaats de SD-kaart in een USB-kaartlezer, sluit die aan op de computer en open daarna de app. De kaart zou in de schijflijst moeten verschijnen.
3. Selecteer de SD-kaart en start een scan naar verloren gegevens. De brede scanoptie is meestal de veiligste keuze, omdat die eerst recente verwijderingen controleert en daarna dieper scant op bekende bestandssignaturen.
4. Laat de scan voltooien. Je kunt de resultaten bekijken terwijl hij draait, maar ik wacht meestal gewoon. Minder chaos in mijn hoofd.
5. Open na de scan het onderdeel met afbeeldingen. Filter indien nodig op afbeeldingstype. Gebruik het oogpictogram om bestanden te bekijken. Dit deel is het belangrijkst. Als de voorbeeldweergave netjes laadt, is het bestand meestal herstelbaar. Als het niet wil openen of er beschadigd uitziet, kan het bestand te zwaar beschadigd zijn om nog te herstellen.
6. Selecteer de foto’s die je wilt en klik op Herstellen.
En ja, hier gaan mensen vaak de mist in. Wanneer wordt gevraagd waar je de herstelde bestanden wilt opslaan, sla ze dan niet opnieuw op dezelfde SD-kaart op. Zet ze op de interne schijf van je computer of op een andere externe schijf. Tijdens herstel terugschrijven naar de bronkaart is hoe mensen juist de bestanden kapotmaken die ze probeerden te redden. Ik deed dit zelf ooit jaren geleden. Domme fout. Nooit meer.
Open na het herstel een paar van de geredde foto’s en controleer ze. Als ze er normaal uitzien, kopieer ze dan naar een veilige plek. Pas daarna zou ik de kaart weer in de camera stoppen en opnieuw formatteren.
Dat is de schoonste route die ik ken.
Als de kaart alleen is verwijderd en niet geformatteerd, zijn je kansen beter. Als het een snelle formattering was, werkt herstel nog steeds vrij vaak. Volledige formattering is de vervelende variant.
Ik ben het op één punt eens met @mikeappsreviewer, stop met schrijven naar de kaart. Ik ben het er niet helemaal mee eens dat je te lang moet wachten om tools te testen. Tijd is minder belangrijk dan overschrijvingen. Als de kaart ongebruikt ligt, voer het herstel dan nu uit.
Een paar dingen die mensen vaak missen:
- Controleer eerst op schade aan het bestandssysteem. Kijk in Windows in Schijfbeheer. Gebruik op Mac Schijfhulpprogramma. Als de grootte van de SD-kaart verkeerd lijkt of RAW toont, werken image recovery-tools vaak beter dan reparatietools. Voer niet eerst chkdsk uit. Dat beschadigt soms records van verwijderde bestanden.
- Maak een byte-voor-byte image van de SD-kaart voordat je gaat scannen. Dit is de veiligste stap. Tools zoals USB Image Tool, dd of R-Studio maken een kopie. Scan daarna de image, niet de originele kaart. Als de kaart defect raakt, is dit erg belangrijk.
- Als je foto’s RAW plus JPEG waren, sorteer dan na de scan op bestandstype. Mensen herstellen de JPG’s en missen de RAW-set.
Qua software is Disk Drill prima voor fotoherstel omdat previews tijd besparen. Recuva is redelijk voor eenvoudig verwijderde bestanden op FAT32- of exFAT-kaarten, maar in mijn ervaring mist het meer bestanden na formatteren. PhotoRec vindt een hoop, maar de rommelige bestandsnamen zijn echt een probleem.
Nog één ding. Als de kaart steeds de verbinding verbreekt, warm wordt of als 0 bytes wordt gelezen, sla doe-het-zelf dan over en gebruik een lab. Doorgaan met scannen op een stervende kaart maakt het erger.
Ook is deze video het snel bekijken waard als je een eenvoudige uitleg wilt van de beste herstelapps:
videogids voor de beste fotoherstelsoftware
Sla herstelde bestanden op je computer op, niet terug op de SD-kaart. Controleer daarna of een paar afbeeldingen op volledige grootte openen, niet alleen miniaturen. Dat deel wordt vaak gemist.
<img src=‘upload://zHVfnNbw1wBwVRSTSpnG4DmmNaH.jpeg’ alt=‘Hoe verwijderde foto’s van een SD-kaart herstellen — suggesties?’ width=‘’ height=‘’>
Eén ding dat ik zou toevoegen aan wat @mikeappsreviewer en @nachtschatten zeiden: let op de grootte van de herstelde bestanden, niet alleen of ze in de scan verschijnen. Veel mensen zien honderden “gevonden” foto’s en denken dat ze gered zijn, maar vervolgens blijkt de helft 32 KB aan waardeloze voorbeelden of kapotte headers te zijn. Als je verwijderde vakantiefoto’s van een DSLR of zelfs een nieuwere telefoon kwamen, zouden de echte bestanden meestal veel groter moeten zijn dan dat.
Ik zou ook niet te snel beginnen met het “repareren” van de SD-kaart, tenzij die echt niet meer wordt aangekoppeld. Soms doen reparatietools meer kwaad dan het verwijderen zelf. Eerst herstellen, later repareren. Dat deel wordt vaak genegeerd.
Als je de minst irritante route wilt, is Disk Drill waarschijnlijk het makkelijkst voor de meeste mensen, omdat je kunt sorteren op grootte, afbeeldingen kunt bekijken en echte herstelbare foto’s vrij snel van rommel kunt scheiden. Dat is belangrijker dan mensen denken wanneer je naar 2.000 naamloze bestanden zit te staren.
Als de kaart ook is gebruikt in een camera die sidecar-bestanden of vreemde mapstructuren aanmaakt, herstel dan alles wat met foto’s te maken heeft, niet alleen JPG. Pak RAW, XMP, THM, misschien zelfs kleine videoclips van dezelfde sessie. Soms helpt dat om samen te voegen wat er ontbreekt.
En als de foto’s echt onvervangbaar zijn, stop dan eerlijk gezegd na één degelijke scanpoging. Herhaalde scans op een haperende kaart is waar doe-het-zelf overgaat in spijt.
Voor meer tips en softwaresuggesties is deze gids voor herstel van verwijderde foto’s van een SD-kaart ook de moeite waard om te lezen.
Ik zou één ding toevoegen dat de anderen alleen zijdelings noemden: controleer of de kaart nep of versleten is. Een verrassend aantal SD-kaarten meldt een grotere capaciteit dan ze werkelijk hebben, en zodra ze vol raken, worden oude foto’s stilzwijgend overschreven of beschadigd. Als herstel heel veel kapotte bestanden, vreemde duplicaten of foto’s vindt die half openen en daarna grijs worden, is dat een waarschuwingssignaal. Nadat je klaar bent met het herstel, test je de kaart met iets als H2testw of F3 voordat je die opnieuw vertrouwt.
Ik ben het enigszins oneens met het idee van “slechts één degelijke scanpoging” van @cazadordeestrellas. Als de kaart stabiel is, kan één scan met bestandssysteem-bewustzijn en één op signaturen gebaseerde diepe scan verschillende sets herstellen. Wat ik zou vermijden, is eindeloos opnieuw scannen van een instabiele kaart.
Over Disk Drill, aangezien het ter sprake kwam bij @mikeappsreviewer en @nachtschatten:
Voordelen
- voorbeelden helpen echte foto’s van rommel te onderscheiden
- redelijke RAW-ondersteuning
- makkelijker te gebruiken dan PhotoRec
- goed voor mensen die geen gedoe met de opdrachtregel willen
Nadelen
- niet de goedkoopste optie
- diepe scans kunnen veel hernoemde/generieke bestanden opleveren
- bij ernstig beschadigde kaarten hangen de resultaten nog steeds meer af van de toestand van de kaart dan van het softwaremerk
Mijn invalshoek: als de foto’s belangrijk zijn, herstel dan de volledige inhoud van de kaart, niet alleen de voor de hand liggende afbeeldingsmap. Camera’s verspreiden soms gerelateerde gegevens op vreemde plekken. Zelfs als je je nu alleen om JPEG’s bekommert, kunnen toekomstige reparatiepogingen er baat bij hebben als je alle herstelde fragmenten hebt.